Bijna elke Portugees, zo niet elke, zou het onmiddellijk aanbieden, zonder veel aarzeling, saudade<\/em>. Direct na dit antwoord zou zeker verdere uitleg volgen. \"Saudade<\/em> is niet iets dat je zou kunnen begrijpen als je geen Portugees bent.\"<\/p>\n\n\n\n Saudade<\/em> is de nationale identiteit van Portugal; de mensen maken er met trots en vurige toewijding aanspraak op. Saudade<\/em> is als hun taal die zij te netelig en te moeilijk vinden voor andere mensen om te spreken. Voor de Portugezen, saudade<\/em> is hun hart en hun ziel, dus, hoe kan iemand anders het begrijpen, echt?<\/p>\n\n\n\n Ik ben het eens met mijn vrienden hier in Portugal dat saudade<\/em> is wat hen definieert. Bovendien, de sentimenten en de emoties die vastzitten in saudade<\/em> zijn niet gemakkelijk te ontwarren of uit te drukken, althans niet in woorden. Ik deel echter met mijn Portugese vrienden, dat op de een of andere manier beide saudade<\/em> en ze zijn vreemd van de rest van ons.<\/p>\n\n\n\n Saudade<\/em>Ik denk niet dat het de Portugezen anders maakt, het maakt ze meer herkenbaar. Saudade<\/em> Misschien is dat wel de reden waarom iedereen zo graag Portugal bezoekt; waarom we ons er veilig en thuis voelen wanneer we er voor het eerst komen en vervolgens telkens wanneer we terugkeren. Misschien vinden we in het Portugese volk, hun cultuur en hun taal iets dat zowel vertrouwd als verloren is voor ons. <\/p>\n\n\n\n Saudade<\/em> is het ondoorgrondelijke \"iets\" dat wij allen voelen en dat wij allen herkennen; het is gemeenschappelijk voor alle levende wezens. De Portugese geschiedenis en geografie hebben de Portugezen misschien gedwongen om het dichter en hechter vast te houden dan de rest van ons. Niettemin, saudade<\/em> zit diep in ons allemaal, in alles.<\/p>\n\n\n\n Omdat saudade<\/em> zo verdomd moeilijk onder woorden te brengen is, wil ik graag een paar verhalen met u delen. Twee van deze verhalen zijn momentopnames van mensen en plaatsen die ik in Santa Luzia voortdurend tegen het lijf loop; het derde is persoonlijk. Het eerste verhaal gaat over Portugese mensen en het tweede over Portugal als land. Het derde gaat over mijn betovergrootmoeder. Heb geduld met me, als je wilt.<\/p>\n\n\n\n Santa Luzia is een klein dorp met ongeveer 1.600 inwoners. De meerderheid van de inwoners zijn Portugezen en velen zijn ouder; maar een aanzienlijke minderheid zijn net als ik expats, zowel seizoens- als jaargasten, hoewel de meesten seizoensgebonden schijnen te zijn. Er is een handvol, vijf of zo, van de Portugese bewoners, die ik regelmatig zie en tegenkom; zij zijn de hoofdpersonen in mijn eerste verhaal.<\/p>\n\n\n\n De handvol zijn allemaal mannen. Ze zijn allemaal in de veertig, maar ik kan alleen maar gissen naar hun uiterlijk. Ze zijn allemaal fit, dat wil zeggen, dun en strak; ze zijn stuk voor stuk heel knap op een gedragen, jaren '60 Amerikaanse Western-film-achtige manier.<\/p>\n\n\n\n Ik heb alleen gezegd bom dia<\/em> of boa tarde<\/em> naar hen als we op straat passeerden. Als we dicht genoeg bij elkaar waren om te groeten, gingen we altijd in tegenovergestelde richting. Meestal echter heb ik ze van een afstand gezien. Dan zijn ze aan het werk in het wad, aan het graven naar de kleine mosselen in de Ria Formosa<\/em>.<\/p>\n\n\n\n Zij en hun werk volgen het ritme van de ria<\/em> en zijn getijden. Bij laagtij kunnen ze werken, dus ik heb ze gezien vlak voor zonsopgang, in de vroege ochtend, halverwege de middag en in de vroege avond. Elke keer ging het getij met de maan mee. In het kille schemerlicht van de winter en in de brandende zomerzon zijn ze aan het werk in de weinige uren dat ze kunnen.<\/p>\n\n\n\n Als ik ze van dichtbij heb gezien, zijn ze me op de fiets gepasseerd. Ze dragen kleine, zware tassen vol met de kleine mosselen. Ze zijn op weg naar Tavira om hun vangst te verkopen aan een van de restaurants die meer op de plaatselijke bevolking dan op de toeristen zijn gericht. Ik weet dat omdat ik een van hen voor een of ander restaurant heb zien staan. Onbeweeglijk poserend tegen een hoge tafel, genieten ze in modderige pracht van een biertje.<\/p>\n\n\n\n Het gaat om mannen die geboren zijn tussen de Anjerrevolutie in 1974 en het begin van de EU-generatie in 1986. Hun werk is het zelfvoorzienende type dat doet denken aan de jaren 1950 Salazarismo<\/em> isolationisme, hoewel Portugal nu sterk leunt op hi-tech en groene innovatie uit de 21e eeuw. Deze mannen leven in wezen tussen het verleden en de toekomst, terwijl ze deel uitmaken van geen van beide.<\/p>\n\n\n\n Mijn tweede verhaal brengt ons terug naar onze dagelijkse wandelingen over de hobbelige zandwegen achter ons dorp. Er is een punt langs een van deze wegen waar het uitzicht is op glooiend boerenland dat trapsgewijs afloopt in de oceaan. Dit is in feite een fata morgana. Waar je staat is op de top van een kleine heuvel. De weg, de rivier en het barri\u00e8re-eiland dat voor de oceaan ligt, worden aan het zicht onttrokken.<\/p>\n\n\n\n Ik weet dat dit uitzicht bedrog is, maar niets zegt mij zoveel over Portugal en zijn inwoners als dit uitzicht over het land, rechtstreeks in de Atlantische Oceaan. De essentie van Portugal en de Portugezen is de som van dit stukje land en de uitgestrekte oceaan daarachter. Het land is geen eiland dat drijft in de uitgestrektheid, maar de dunne, scherpe rand van een enorm continent. Het is de grens tussen land en zee, tussen hier en daar.<\/p>\n\n\n\n Portugal werd ooit beschouwd als het einde van de wereld, voor Europeanen althans. Geografisch gezien, is het niet ver van de waarheid. Lusit\u00e2nia<\/em> is de Latijnse naam voor Portugal en het was het meest westelijke gebied waar een Romeins legionair kon worden gestationeerd. Onder de Moren was Portugal een wereld ver van de weelderige hoven van C\u00f3rdova en elders in al-Andulus<\/em>. Lissabon is ver verwijderd van Bonn, Brussel en Den Haag, verder dan alle andere Europese hoofdsteden. Nou ja, behalve Athene, dat maar een paar honderd kilometer verder ligt. Niettemin liggen andere steden die we misschien als ver weg beschouwen, zoals Kiev, Sofia en Boekarest, dichter bij het Europese machtscentrum dan Lissabon.<\/p>\n\n\n\n Historisch gezien heeft Portugal zich altijd met zijn rug naar de rest van Europa gericht naar de Atlantische Oceaan. Het is rijk en machtig geworden - veel meer dan zijn grotere buren Spanje, Frankrijk en Engeland - omdat het zich op de Atlantische Oceaan richtte om Brazili\u00eb, Afrika en Azi\u00eb te bereiken. Afzonderlijk heeft het zijn eigen weg en zijn eigen geschiedenis gebaand door engagement, dat wil zeggen oorlog, met zijn buren te vermijden.<\/p>\n\n\n\n Als gevolg van zijn geografie en geschiedenis is Portugal een introvert, nadenkend en zelfreflectief land, en dat geldt ook voor zijn inwoners. Land en volk lijken tegelijkertijd intiem en vertrouwd en afstandelijk en diffuus. De mensen belichamen in gelijke mate de intimiteit van een klein, besloten land en de afstandelijkheid van de uitgestrekte oceaan. Ze lijken voor mij op de grens tussen land en zee.<\/p>\n\n\n\n Ik ben geen Portugees en misschien kan en moet ik proberen te defini\u00ebren saudade<\/em>. Toch voel ik een grote affiniteit met het Portugese volk, ondanks de korte tijd dat wij hier hebben gewoond. Onze verhuizing naar Portugal heeft voor mij in sommige opzichten gevoeld als een thuiskomst, althans psychisch en emotioneel. Misschien komt dat omdat ik stukjes herken van saudade<\/em> in mezelf.<\/p>\n\n\n\n Voor mij, saudade<\/em> is de plaats tussen verschillen, of het nu gaat om het verleden en de toekomst, of om het land en de zee, of om \"wie je bent\" en \"wie je zult worden\". Saudade<\/em> is de bewoonbare ruimte tussen twee werelden. Het is een drempel of een deuropening waar omkeren of vooruitgaan onvermijdelijk zowel verlies als hoop met zich meebrengt. <\/p>\n\n\n\n Saudade<\/em> is ook de vele gelijktijdige gevoelens die je ervaart als je op deze drempel staat. Het is het verlangen naar en de rouw om wat achterblijft, maar ook het verlangen naar en de vrees voor wat komen gaat. Saudade<\/em> waardeert wat je achterlaat net zo goed als wat je vervolgens hoopt te vinden. Het begrijpt ook dat je niet aan het ene kunt vasthouden terwijl je naar het andere toegaat, je moet het loslaten. <\/p>\n\n\n\n Dit laatste verhaal brengt saudade<\/em> thuis voor mij. Het helpt me te begrijpen saudade<\/em> omdat het een persoonlijk verhaal is, een deel van mijn verhaal. Het gaat over mijn betovergrootmoeder, Margaret Mary, die natuurlijk bekend stond als Maggie. Ze staat op de dokken van Cobh in de zomer van 1865. Ze is net 19. Haar linkerhand omklemt stevig maar zacht het hoofd van haar peuterdochter, ook Maggie, mijn overgrootmoeder. Voor haar dobbert een groot houten wrak van een schip, groter dan alles wat ze ooit heeft gezien.<\/p>\n\n\n\n In haar rug ligt de enige wereld die ze ooit gekend heeft, County Cork. Als Maggie over haar schouder zou durven kijken, zou ze de ochtendmist zien en het kleine beetje zon dat in de smaragdgroene heuvels prikt. Daarachter ligt haar dorp, haar zussen en haar broers, en haar vrienden en buren. Daarachter ligt ook het kerkhof waar talloze generaties Murphy's met haar moeder en haar vader liggen te rusten.<\/p>\n\n\n\n Maggie is overweldigd door verdriet en droefheid om alles wat achter haar ligt. Ze is ook even opgewonden als bang als ze op de krakende pier staat te wachten om aan boord te gaan. Maggie zal nooit meer terugkeren naar Cork, ze zal haar zussen en broers nooit meer zien. Ze zal nooit meer het pad door de wei en over het veld naar haar schapen bewandelen, zoals ze dat tot vanochtend elke dag deed. <\/p>\n\n\n\n Vijf jaar eerder, op een van die dagen, zag ze Cornelius voor het eerst een hek repareren in het veld. Hij was toen een jongen van 15 die uit Youghal kwam om werk te zoeken in Cobh. Zij was net 14 geworden. Nu zal ze met haar man een nieuw leven opbouwen in Amerika. Cornelius zal beter werk vinden, haar dochter zal naar school gaan, ze zullen een huis hebben en, misschien, een kleine tuin. Dat zijn tenminste haar dromen.<\/p>\n\n\n\n Dit is saudade<\/em>of hoe ik het begrijp. Ik denk dat het de kern van de Portugezen is. Het is een volk op de drempel, dat wil zeggen, tussen de ene en de andere kant. Ze dragen verlies en verdriet om wat ze hebben achtergelaten onder de ene arm. Onder de andere arm schuilen optimisme en dromen over wat zou kunnen zijn. Hun nationale persoonlijkheid heeft niet het ene van zich afgeschud ten gunste van het andere, zoals andere nationaliteiten dat schijnen te hebben gedaan.<\/p>\n\n\n\n Wat veel bezoekers van Portugal aan de bevolking toeschrijven - vriendelijkheid, openheid, geduld, eerbied, vrijgevigheid, een hartelijk onthaal van vreemdelingen - is toe te schrijven aan saudade<\/em>. De Portugezen houden het \"tussen\" in evenwicht. Dat wil zeggen, zij voelen tegelijkertijd een treurig verlies en een groot optimisme. Zij lijken niet met zichzelf te worstelen om het ene de overhand te geven boven het andere.<\/p>\n\n\n\n Bovendien, saudade<\/em> de Portugezen in staat stelt hun eigen gezicht gespiegeld te zien in het gezicht van de ander die voor hen staat. Misschien zijn zij net iets minder in staat om de gemeenschappelijkheid met, de vertrouwdheid van, de vreemdeling te negeren dan de rest van ons. Waarom? Omdat zij voor altijd de vreemdeling zijn die achterblijft, dan huilt, en dan glimlacht vol verwachting om wat over de drempel ligt.<\/p>\n\n\n\n De vriendelijkheid en de gemakkelijke openheid van het Portugese volk vloeien, denk ik, voort uit hun geschiedenis, hun geografie en hun culturele aanpassing aan beide. Saudade<\/em> maakt het mogelijk de vreemdeling te verwelkomen, omdat de Portugezen zich vreemdeling voelen. Het stelt hen in staat de gast op zijn gemak en thuis te laten voelen, omdat zij zelf niet op hun gemak zijn met waar zij zich bevinden. Zij begrijpen de migrant omdat zij zelf hun eigen hoop en dromen herkennen die hen wegdrijven van het vertrouwde naar het onbekende.<\/p>\n\n\n\n Ik wil me niet laten meeslepen door het romantiseren van de Portugezen. Ze zijn niet de hoogste in rang van engelen, maar gewoon menselijk. Trouwens, terwijl saudade<\/em> de Portugese nationale identiteit is, dragen niet alle Portugezen die met evenveel charme en goed humeur uit. Sommige Portugezen, zoals de leider van de extreem-rechtse partij van Portugal, zijn verbeten onwelwillend en oneindig onmachtig om zichzelf te zien in het gezicht van een migrant of een medeburger die er een andere mening of levensstijl op nahoudt.<\/p>\n\n\n\n Bovendien, saudade<\/em> draagt sterke en zwakke punten met zich mee. Ik heb de goede eigenschappen opgesomd die het de Portugezen schenkt en die de rest van ons als begunstigden overspoelen. Saudade<\/em> kan de Portugees ook terughoudend doen lijken en nodeloos zelfspot tonen. Aarzelen zij te veel om op te treden, te verdedigen of te leiden? Dit zijn allemaal vragen waarover de bezoeker zich kan blijven buigen. Men kan zich ook afvragen waarom de economie van een land dat vol is met zulke goede, intelligente, capabele en hardwerkende mensen, ver achter ligt op die van alle andere landen in de eurozone.<\/p>\n\n\n\n Ik zal de problemen van de Portugese economie niet toeschrijven aan saudade<\/em> of haar bevolking. Ik hoop ook dat de EU-generatie, nu in de vroege en midden dertig, de uitdagingen ziet voor wat ze zijn, kansen. Portugal heeft in de komende 30 tot 50 jaar de mogelijkheid om economisch leiderschap op zich te nemen met het soort innovatie dat het 500 jaar geleden de wereld in bracht. Omdat het de industri\u00eble revolutie en de naoorlogse boom heeft gemist, is het niet zo gebonden aan vuile industrie\u00ebn en consumentisme. Portugal heeft de kans om met groen het voortouw te nemen zonder de puinhopen van het verleden ongedaan te maken. Hopelijk kan het dat en zal het dat ook doen. We zullen zien. Vamos ver.<\/em><\/p>\n\n\n\n Abra\u00e7o e at\u00e9 breve! Proost en tot de volgende keer.<\/p>","protected":false},"excerpt":{"rendered":" De Portugezen zijn een vreemde mengeling van sombere zelfspot en blijmoedig optimisme. Het is dit unieke perspectief op zichzelf en op de wereld om hen heen dat de Portugezen zo verdomd leuk maken. Lees meer...<\/p>","protected":false},"author":1,"featured_media":869,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"nf_dc_page":"","om_disable_all_campaigns":false,"_monsterinsights_skip_tracking":false,"_monsterinsights_sitenote_active":false,"_monsterinsights_sitenote_note":"","_monsterinsights_sitenote_category":0,"_themeisle_gutenberg_block_has_review":false,"_jetpack_memberships_contains_paid_content":false,"footnotes":""},"categories":[8],"tags":[],"class_list":["post-848","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-culture-customs"],"yoast_head":"\nWat is Saudade?<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Tussen verleden en toekomst: De Kalmtegravers<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/portugalizar.com\/wp-content\/uploads\/2022\/04\/Saudade-1.jpg?w=950&ssl=1\")
Een van de vijf, in het vroege voorjaar in de magie van het aanbreken van de dageraad.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nRitmes van getij en tijd<\/h2>\n\n\n\n
Tussen land en zee <\/strong><\/h2>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/portugalizar.com\/wp-content\/uploads\/2022\/04\/A-Minha-Lusitania.png?resize=950%2C862&ssl=1\")
Van de plek waar land en zee samensmelten als een luchtspiegeling.<\/figcaption><\/figure>\n\n\n\nDe rand van de wereld<\/h2>\n\n\n\n
Dit is Saudade<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Saudade en de zomer van 1865<\/h2>\n\n\n\n
![\"\"](\"https:\/\/i0.wp.com\/portugalizar.com\/wp-content\/uploads\/2022\/04\/little-one%E2%80%A6-all-will-be-well.jpg?resize=690%2C1024&ssl=1\")
Kijken in de spiegel<\/strong><\/h2>\n\n\n\n
Voorbij Saudade<\/h2>\n\n\n\n