{"id":1441,"date":"2022-06-23T04:00:00","date_gmt":"2022-06-23T04:00:00","guid":{"rendered":"https:\/\/portugalizar.com\/?p=1441"},"modified":"2022-06-23T09:54:49","modified_gmt":"2022-06-23T09:54:49","slug":"in-the-arms-of-joy","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/portugalizar.com\/nl\/in-the-arms-of-joy\/","title":{"rendered":"In de armen van vreugde voor heel mijn leven"},"content":{"rendered":"

Ol\u00e1 a todos! Een groot geluk voor jullie, Ver\u00e3o!<\/em> \/\/ Hallo iedereen. En een groot welkom in de zomer! Dit is misschien niet de meest zomerse post. Maar de schilderijen die ik vandaag met jullie deel, zijn buiten gemaakt - zeggen de echte kunstenaars, en plein air<\/em> - in mooi Santa Luzia weer. En mijn onderwerp vandaag, zoals was van vorige week<\/a>gaat over het goede leven. Dat is, je hele leven leven in de armen van vreugde! Hmm? Buiten en het goede leven, nou, ik denk dat het zomer is, nietwaar?<\/p>\n\n\n\n

Vandaag deel ik een paar vignetten en portretten van mensen die ik hier heb ontmoet. Deze zijn het resultaat van ontmoetingen in Santa Luzia. Bij de eerste gaat het dus om mensen die ik vaak zie en van nabij heb geobserveerd. Maar de tweede is ook een paar dat ik een beetje heb leren kennen. Eerst zal ik hun verhalen delen. Daarna zal ik proberen deze vignetten aan elkaar te breien tot een soort van samenhang. <\/p>\n\n\n\n

Trouwens, ik heb mijn thema voor vandaag ontleend aan een van mijn favoriete dichters, Mary Oliver. Haar gedicht, Als de dood komt<\/a>is alles wat u echt hoeft te lezen. Voel je niet verplicht om hier verder te lezen. Klik gewoon op de vorige link. Oliver is een veel betere schrijver dan ik. <\/p>\n\n\n\n

Als je nog steeds bij me bent, laten we dan gaan. Het is tenslotte zomer. We hebben allemaal betere dingen te doen dan blogberichten lezen op onze apparaten. Tenminste dat hoop ik. Er is zoveel leven om te leven.<\/p>\n\n\n\n

De kleine vreugden van het leven verzamelen<\/h2>\n\n\n\n

Maar, voor nu, in dit eerste vignet is het lente. Nee, niet de zomer. Het is lente. De winterregens zijn voorbij. Velden en hekken zijn groen geworden. En de rand van de weg, dat wil zeggen, de heggen, zijn ook groen geworden. Nu is de hele aarde een feest van verrukkingen. Slakken, os carac\u00f3is<\/em>zich tegoed doen aan de tere scheuten, de zoete nieuwe blaadjes en de tere blaadjes. Dan worden deze slakken een feestmaal voor de vogels, de egels en de padden.<\/p>\n\n\n\n

En het is ochtend. Zoals op vele ochtenden op dit uur, maak ik mijn loopje af. Omdat het lente is, ben ik niet alleen aan de rand van de heg. Ik deel deze randen met de \"sprokkelaars\". De slakken zijn ook een feestmaal voor deze \"sprokkelaars\". <\/p>\n\n\n\n

\"\"
\"Os apanhadores de carac\u00f3is\", 2021<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Het Portugees lijkt geen woord te hebben dat \"sprokkelaars\" of het werkwoord \"sprokkelen\" precies vertaalt. Er is os apanhadores<\/em>dat wil zeggen, \"de vangers\" of \"de verzamelaars\". En er is os colecionadores<\/em>of \"de verzamelaars\". Geen van beide lijkt de ware betekenis van \"glean\" weer te geven.<\/p>\n\n\n\n

\"To glean\" komt in het Engels uit het Normandisch Frans. In het feodale Frankrijk, maar vooral in het Frankrijk van na de Revolutie, had het gewone volk een bijzonder recht. Ze mochten het landgoed van de hoge pieten betreden en de restjes van de oogst meenemen. Wat ze vonden was van hen. Wat ze vonden waren altijd kleine beetjes, overblijfselen, restjes. Maar deze waren van hen. En hoewel ze klein waren, vulden ze hun dieet aan.<\/p>\n\n\n\n

In het Engels heeft \"glean\" ook de betekenis dat de kleinste details belangrijk zijn. Dat wil zeggen, de kleine beetjes, als je ze ziet, leveren verrassingen op. Als je goed let op wat er om je heen is, kun je nieuwe ontdekkingen doen. En dat zal waarschijnlijk ook gebeuren. Bijvoorbeeld, \"de onderzoeker deed haar ontdekking uit een eerder over het hoofd gezien gegeven\".<\/p>\n\n\n\n

Slakken: E\u00e9n ware vreugde in het leven, Wapens of niet<\/h2>\n\n\n\n

Portugezen hebben er misschien geen precies woord voor. Maar de Portugezen begrijpen \"sprokkelen\" volledig. Dat wil zeggen, je armen om de eenvoudige vreugde en kleine genoegens van het leven slaan. En dan stevig vasthouden. <\/p>\n\n\n\n

Slakken zijn voor de Portugezen zoals vette chips zijn voor de Amerikanen. Ze zijn een schuldig pleziertje. Misschien wel gezonder, want ze zitten vol eiwitten, ijzer en vitamine A. Maar ook vetarm, behalve als ze dik in de boter zitten. <\/p>\n\n\n\n

De slakkensprokkelaars hier volgen een oude lentetraditie. Ze verzamelen hun slakken elke ochtend, net na zonsopgang, in de koele vochtigheid. De slakken zijn uit om te eten. De verzamelaars zijn op zoek naar een feestmaal.<\/p>\n\n\n\n

Thuis maken ze een feest van herinneringen. Met generaties verzameld rond de tafel. Een hoop knoflookachtige boterachtige heerlijkheid ligt in het midden. Met broden vers brood om te soppen. En wijn, ja, natuurlijk wijn. Het is een van de zuiverste vreugden van het leven. Leven in de armen van vreugde. Hard werken gaat over in gedeeld plezier.<\/p>\n\n\n\n

En, natuurlijk, Alegrias de Viver!<\/em><\/h2>\n\n\n\n

Vooruit dan. Patr\u00edcia en Ant\u00f3nio hebben een kleine quinta<\/em>dat wil zeggen, een boerderij, samen voor ongeveer 20 jaar. Ze verbouwen olijven, granaatappels, amandelen en groenten. Ze fokken kippen. Ze runnen een b&b met negen kamers. Ze hebben vijf honden en ook hondenpension voor anderen. We kennen ze van dat laatste. Tucker en Saga zijn helemaal weg van hen. Dat is mijn maatstaf voor de kwaliteit van een persoon. Het zijn vijf sterren (\u2b51\u2b51\u2b51\u2b51\u2b51) mensen.<\/p>\n\n\n\n

De quinta<\/em> heeft zelf ook een mooi verhaal. Het huis was een huwelijkscadeau van Ant\u00f3nio's overgrootvader, Costa, aan Ant\u00f3nio's grootmoeder, Am\u00e9lia. Ant\u00f3nio en alle neven en nichten brachten er de zomers van hun jeugd door. Toen verwoestte een brand het huis grotendeels. Drie decennia lang was het een ru\u00efne. In 2013 voltooiden Patr\u00edcia en Ant\u00f3nio de volledige restauratie en modernisering. Ze begonnen hun leven samen in de armen van vreugde.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
\"Os colecionadores de alegrias de viver\", 2022<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Maar het leven gooit curveballs. We hebben geen andere keuze dan ze te vangen. Onze keuze komt wanneer de bal in onze handschoen landt. Wat gaan we nu doen? Patr\u00edcia en Ant\u00f3nio hebben de hunne gevangen. De quinta<\/em> belangrijk is. De basis van het leven dat ze samen hebben opgebouwd. Maar nu, met die curveball in de hand, de quinta<\/em> in de weg staat. Een nieuw leven wacht in de armen van vreugde.<\/p>\n\n\n\n

Neem de bocht op volle snelheid en vang het leven met armen van vreugde<\/h2>\n\n\n\n

Patr\u00edcia en Ant\u00f3nio hebben verkocht a quinta da Av\u00f3 Am\u00e9lia<\/em>. We zullen ze missen, Tucker en Saga in het bijzonder. Ze bouwen een nieuw huis en een nieuw leven op zo'n 240 km ten noordoosten van Santa Luzia. Ze zullen nog steeds gasten en pups verwelkomen, maar zonder de andere opdringerigheden die de verzameling van de geneugten des levens kunnen verstoren. Hun droom is om wat meer tijd te hebben. Tijd om onder de sterren te zitten, voor een vuurtje, met een glas wijn in de hand, elkaars hand in de andere hand. Om elk moment, elk uur, elke dag te beleven. Mijn beste vrienden!<\/em><\/p>\n\n\n\n

In de lente van 2020, was ik een eenzame wandeling aan het maken zonder mijn iPhone. Beide, iets van een zeldzaamheid. In het hoge gras, zag ik een paardenbloem. Het was een glinsterend, ragfijn zaadje geworden. Omdat ik een beetje gek ben, ben ik er voor op de grond gaan zitten. Omdat ik het wilde en nodig had om alles in me op te nemen. Om het me te herinneren. Net toen ik proestend op buik en borst lag. Hoofd geheven. Een zacht, zacht briesje ademde uit. In een oogwenk ging elk glinsterend zaadje de lucht in. Op weg naar een nieuwe toekomst.<\/p>\n\n\n\n

\"\"
\"Os Murm\u00farios\", 2020<\/strong><\/figcaption><\/figure>\n\n\n\n

Zoals die vederachtige zaden gedragen op een zachte adem. En op weg naar een nieuwe toekomst. Dus onze levens zijn geboren uit en gedragen op de curveballs. Nu mengen we metaforen. Een bladzijde slaat om. Het is aan ons om het volgende hoofdstuk te schrijven. <\/p>\n\n\n\n

Het schrijven van het volgende hoofdstuk<\/h2>\n\n\n\n

Net als goed schrijven, heeft het schrijven van een goed leven enkele regels. Niet veel, maar een paar. Ik heb enkele regels ontdekt door deze twee ontmoetingen. <\/p>\n\n\n\n

Van mijn sprokkelaars. De herinneringen die ik het liefst vasthoud zijn moeilijk te winnen en zeldzaam. En ook gedeeld met heel veel anderen. Bewaar ze want ze zijn allemaal rijkdom, zoetheid, boterachtige heerlijkheid. Al die andere herinneringen. Die van de schrammen en sneden, stroppen en pijlen. Misschien, zoals ik vind, kunnen ze beter weggelaten worden uit het volgende hoofdstuk. Niet eens de moeite waard om in het laatste op te nemen. Als ik een betere redacteur was, wel, dan zouden ze er niet geweest zijn.<\/p>\n\n\n\n

Ik ben Patr\u00edcia en Ant\u00f3nio dankbaar dat ze me aan plotwendingen hebben herinnerd. Die curveballs. Ze zijn ongelooflijk moeilijk te vangen, en om over te schrijven. Verdomd die gemengde metaforen! Maar mijn plotwendingen brachten me naar Portugal. En ik ben ongelooflijk dankbaar dat ik hier mijn volgende hoofdstuk schrijf. Het wordt misschien wel mijn beste tot nu toe. Tenminste, ik zal proberen het zo te maken. We zullen zien als we bij mijn laatste pagina zijn.<\/p>\n\n\n\n

Wat \"leven in de armen van de vreugde\" werkelijk betekent...<\/h2>\n\n\n\n

Luister hieronder naar de Nancy Lamont<\/a> als je dat wilt weten. Net als Mary Oliver wist ze het omdat ze het leefde, dat wil zeggen, haar hele leven in de armen van vreugde. Elk moment...<\/p>\n\n\n\n

\n